11. sep, 2017

vrijdag, 1 september

De laatste dag breekt aan. Afscheid nemen is nooit prettig. We rijden met de vito's naar de carwash in Onesti en in Bacau worden de lege tanks opnieuw gevuld. 's Namiddags vertrekt het vliegtuig naar Zaventem. Een week is kort, maar de taferelen zijn vaak schrijnend en hartverscheurend geweest. Kinderen zonder schoenen en zonder broekje, rondlopend in hun blote poep, ook al zijn zij reeds 5 à 6 jaar. Kinderen met alleen maar een 'marcelleke' dat in geen honderd jaar is gewassen. Huizen waar de kippen nog binnenlopen, vloeren van aangestampte aarde, woonkamertjes van twee op twee...

Wat zijn we tevreden dat we deze mensen eens blij konden maken en hun dagelijkse zorgen even konden doen vergeten. Dinsdag 29 augustus was dit jaar werkelijk een hoogdag. De kinderen van Vrinceni en Heltiu konden inderdaad eens naar de kermis.