Hulp aan Vrinceni, Marcesti en Heltiu

11. sep, 2017

De laatste dag breekt aan. Afscheid nemen is nooit prettig. We rijden met de vito's naar de carwash in Onesti en in Bacau worden de lege tanks opnieuw gevuld. 's Namiddags vertrekt het vliegtuig naar Zaventem. Een week is kort, maar de taferelen zijn vaak schrijnend en hartverscheurend geweest. Kinderen zonder schoenen en zonder broekje, rondlopend in hun blote poep, ook al zijn zij reeds 5 à 6 jaar. Kinderen met alleen maar een 'marcelleke' dat in geen honderd jaar is gewassen. Huizen waar de kippen nog binnenlopen, vloeren van aangestampte aarde, woonkamertjes van twee op twee...

Wat zijn we tevreden dat we deze mensen eens blij konden maken en hun dagelijkse zorgen even konden doen vergeten. Dinsdag 29 augustus was dit jaar werkelijk een hoogdag. De kinderen van Vrinceni en Heltiu konden inderdaad eens naar de kermis.

11. sep, 2017

Het is de laatste dag van de speelpleinwerking. Deze avond sluiten we af met een vreugdevuur en met wensballonnen. Vandaag houden we ons bezig met de fietsen. De laatste herstellingen gebeuren nog, een pedaal vastzetten, een stuur rechttrekken... We hebben veel fietsen, maar lang niet genoeg om iedereen een fiets te geven. De kinderen uit de armste gezinnen krijgen een fiets, Kristof en Ilse rijden met de overige fietsen naar het weeshuis in Oituz. Met enkele comitéleden brengen we de fietsen tot bij de armste gezinnen. De taferelen zijn onbeschrijflijk, wanneer het portier van de vito wordt opengedaan. "Bicycletta", wordt er geroepen. De handen voor de mond geslagen, onze medewerkers worden vastgeklampt en omhelsd. Tranen worden weggepinkt. Heftige emoties bij het zien van zoveel blijdschap. Deze kinderen hebben weinig of niets en nu krijgen zij een tweedehandse fiets. Zelfs een moeder springt op de fiets van haar oudste dochter en rijdt er een toertje op. Deze gezinnen krijgen ook nog wat extra's door de overgebleven dingen. Alles is nu netjes opgeruimd of toch nog niet helemaal. Aan de garage van Freddy staat nog een herenfiets, een grote. Ilse had hem opzij gezet. Deze was voor Nicoletta. We laden de fiets in de wagen en zoeken het adres van Nicoletta, een dertienjarig meisje. We weten haar niet juist wonen, maar vinden haar woning toch vrij snel. Opnieuw is zoveel blijdschap en dankbaarheid hartverscheurend. Die avond komt Nicoletta met haar pas gekregen fiets naar het vreugdevuur, de afsluiting van een weekje speelpleinwerking. In de nabijheid van de laaiende vlammen wordt er gedanst op muziek uit de smartphone, die door onze megafoon wat wordt versterkt. De monitrices en de Roemeense kinderen dansen hand in hand en Nicoletta neemt afscheid met een warme omhelzing.

11. sep, 2017

De kermis is voorbij. Vele kinderen uit Heltiu en Vrinceni moesten optreden tijdens de kermis. Daarom konden zij niet eerder aanwezig zijn. Vandaag zijn ze er wel en het aantal kinderen neemt gestaag toe. Pakketten voor het weeshuis in Oituz en zakken voor de kindertombola worden klaargemaakt. De monitoren willen mee naar het weeshuis. We wachten dus tot de speelpleinwerking is afgelopen en vertrekken dan met twee wagens naar Oituz. De Italiaanse zusters zijn erg blij om ons weer te zien. 32 kinderen van 4 tot 14 jaar en sommigen zelfs tot 20 jaar als ze verder studeren, verblijven hier in een aangename en nette omgeving. Eén van de zusters geeft ons een hele rondleiding van keuken tot refter, van badkamer tot slaapkamer en ook de studeer- en speelruimtes en de wasserij worden getoond. Zij hebben vooral nood aan waspoeder, ondergoed en laptops. Wellicht kunnen we dit opnemen in ons volgend project.

11. sep, 2017

Dinsdag 29 augustus is voor Caiuti een bijzondere dag, een hoogdag. Daarom organiseren we vandaag geen speelpleinwerking en is het feest. Iets na 9 uur gaat een grote delegatie van ons naar de orthodoxe kerk en onderbreekt de pastoor zijn misviering om 'de Belgen' te bedanken voor hun jarenlange inzet. Lang kunnen we niet blijven, want het konvooi naar het bergdorpje Marcesti staat gepland voor de voormiddag. In een pickup van een bevriende Roemeen worden ontzettend veel bananendozen ingeladen, tot drie hoog. Met vier wagens begint het konvooi aan zijn hachelijke onderneming. Ook de 7 monitoren wonen dit spektakel bij. Over haast onberijdbare wegen slingert de karavaan zich naar boven... tot de oude vito het begeeft. Een riem van de alternator slaat telkens tegen de motor en het wordt met de seconde erger. Hier staan we, stil in the middle of nowhere. Gelukkig weet Geert de riem enigszins te herstellen door er een stukje af te snijden. We kunnen onze weg vervolgen. Met z'n allen laden we de pickup  en de wagens uit en organiseren we de bedeling. Alles verloopt volgens een strikt plan. Iedere familie ontvangt een bananendoos met goederen, een plastic zak met levensmiddelen en een emmer met waspoeder. Bovendien worden de kinderen nog verwend met speelgoed en knuffels. Na de middag keren we terug naar Vrinceni en Heltiu . Via de schoolbus en onze twee vito's worden de kinderen van Vrinceni en Heltiu opgehaald voor de kermis. Het Roemeniëcomité onderhandelt met de foorkramers en treft een regeling om de kinderen van de verschillende kermisattracties te laten proeven. Het wordt voor deze arme kinderen een onvergetelijke dag.

Ondertussen rijden Gabi en Paul met de oude Vito naar de garage in Onesti. Daar wordt de wagen onmiddellijk hersteld en zijn we gerust voor de volgende dagen.

11. sep, 2017

Het is weer vroeg opstaan. De kinderen van Heltiu moeten naar de speelpleinwerking in Vrinceni gebracht worden. Om 10 uur start de herdenkingsplechtigheid '100 jaar WO I' in Caiuti. De dorpsverantwoordelijken hebben ons hun lijsten bezorgd. We weten nu perfect welke de armste gezinnen zijn en wie er zorgbehoevend is en medische hulp moet krijgen. Zakken en pakketten voor de armsten worden klaargemaakt. Kledij, dekens, fleeces... Ook de dozen voor Marcesti worden klaargemaakt. Morgen vertrekt het konvooi naar dit zigeunerdorp. Met de dorpsverantwoordelijke bij ons in de vito leveren we de extrapakketten bij de mensen thuis af. De dankbaarheid is bij de meesten enorm. Om zeven uur is er een overleg met de verpleegster van het dorp. Onze dozen met medicijnen worden met grote dank aanvaard. Een deel ervan is voor het dispensarium, een ander deel houdt zij zelf bij, zodat ze de juiste medicijnen kan toedienen tijdens haar huisrondes.